มุมสุขภาพ
สุขภาพ โภชนาการ และการบริหารร่างกาย

Custom Search
ทำใจอย่างไร เมื่อผู้เป็นที่รักจากไป
 
 

                                              

     ในชีวิตของเรา มีสักวันไหมที่เราหยุดคิดและสกิดใจตนเองว่า ถ้าสักวันหนึ่งคนที่เรารัก คนที่เราเห็นหน้าอยู่ทุกวันต้องจากไปอย่างไม่มีวันกลับ เราจะทำอย่างไรกับชีวิตและความรู้สึกของตัวเอง ต่อไปนี้เป็นแนวคิดดีๆ ของคนที่เคยสูญเสียคนใกล้ตัวไปอย่างไม่มีวันกลับ ลองมาฟังแนวคิดและวิธีปลุกปลอบใจกันค่ะ

1. ยอมรับความจริง

    คุณเทวัญกานต์ มุ่งปั่นกลาง บรรณาธิการคนหนึ่งของสำนักพิมพ์อมรินทร์ มีวิธีคิดดังนี้ค่ะ

     "บางสิ่งที่เกิดขึ้นปุปปัปเสียจนเราปรับใจไม่ทัน รับไม่ได้ ไม่เชื่อว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น แต่เราก็ต้องยอมรับว่า ความตายเป็น ความจริง ไม่ใช่สิ่งลวง ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปได้เสมอ อาจมีบางคนเถียงว่า แล้วทำไมต้องเกิดกับฉันด้วยขออย่าได้สงสัยเลย ความจริง ไม่เลือกหรอกว่าจะเกิดขึ้นกับใคร ความจริง ไม่มีดีไม่มีชั่ว แต่ตัวเราเองต่างหากที่ไปยึดติดว่าเกิดสิ่งนี้ขึ้นแล้วชอบหรือไม่ชอบ ดังนั้นความจริงก้ยังเป็นความจริงวันยังค่ำ มีทางเดียวคือ เราต้องยอมรับ"

2. คิดว่าเราได้ทำดีที่สุดเพื่อเขาแล้ว

     คุณบาน แซ่ฉิน ภรรยาที่สูญเสียสามีไปเพราะโรคมะเร็งตับ มีความทรงจำที่ดีมาเล่าว่า

     "ตอนที่พอยังอยู่ เขาก็ป่วยอยู่บ่อยๆ ซึ่งนิสัยของคนป่วยค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเอง ต้องการโน่นนี่อยู่ตลอดเวลา เช่น บางครั้งเขาอยากกินอะไร หรืออยากจะไปเที่ยวที่ไหน เพียงแต่เขาบอกเท่านั้นเราจะทำให้ทุกอย่าง เมื่อถึงวันที่พ่อเขาจากไปจริงๆ เราก็รู้สึกเสียใจบ้าง แต่ถือว่าได้ทำให้เขาได้รับความสุขความสบายใจที่สุดเท่าที่เราทำได้แล้ว"

3. อ่านหนังสือธรรมะหรือหนังสือปรัชญา

     อีกวิธีปฏิบัติของคุณเทวัญกานต์ คือ "อาจเป็นคำแนะนำที่ดูเชยและน่าเบื่อ แต่ขอยืนยันที่จะแนะนำให้อ่านธรรมะและปรัชญา เพราะหนังสือประเภทนี้จะทำให้เรามีมุมมองใหม่ๆ ต่อชีวิต เนื้อหาของหนังสือธรรมะจะช่วยฟอกใจของเราให้สะอาด อ่านแล้วความคิดของเราจะแตกต่างไปจากที่เคยเป็น และจะรู้ว่า ที่จริงแล้วมีมุมมองอีกมากมายที่สามารถนำมาผ่อนคลายความทุกข์โศกของเราได้"

4. มีสติและอยู่เพื่อผู้อื่น

     คุณแน่งน้อย ตุ้มเพชร เป็นคุณแม่ที่สูญเสียลูกชายวัยสองขวบไป

     "ตอนที่ลูกเสีย รู้สึกว่าเหมือนใครเอาชีวิตเราไปด้วย เสียใจร้องไห้อยู่เป็นเดือน แต่พอเห็นลูกคนที่เหลืออยู่เราก็มีสติรู้ว่า ตัวเองยังต้องอยู่ดูแลลูกคนอื่นต่อไป เวลาที่เศร้าคิดถึงลูกก็พยายามทำงาน เวลาที่ผ่านไปจะช่วยบรรเทาความเศร้าให้ค่อยๆ เลือนรางไป"

     เวลาเป็นสิ่งที่มีค่าในชีวิต ความงดงามอยู่ที่เราได้ใช้มันอย่างคุ้มค่า ด้วยการแบ่งปัน ห่วงใยและอาทรในช่วงที่ใช้ชีวิตด้วยกัน เมื่อถึงวันต้องเดินทางไกลจากภพนี้สู่ภพหน้า เราจะไม่เสียใจมากมายนัก เพราะถือว่าเราได้ทำทุกอย่างด้วยความรู้เท่าทัน

ขอบคุณข้อมูลจาก : นิตยสารชีวจิต ฉบับที่ 149